Zajmiemy się wersją 10.5.5 „Leopard” (na końcu opiszę aktualizację do 10.6.6). O samej budowie systemu nie ma co za dużo pisać, jednak co najważniejsze (warto znać te pojęcia):

• podstawą jest system operacyjny Darwin,
• GUI systemu to Aqua, – moim zdaniem bardzo dobrze dopracowany intefejs użytkownika, nieudolną kalką (a można powiedzieć, że karykaturą) jest np. intefejs w najnowszym Ubuntu; tutaj warto wspomnieć, że intefejsy tworzą w części Ci sami programości (pracujący dla Apple i biorący udział w projektach Linuksa),
• OS X działa w oparciu o jądro „Mach”,  a główna zasada działania i narzędzia wywodzą się z NetBSD i FreeBSD – osoba znająca te  systemy, ewentualnie Linuksa będzie się czuła jak ryba w wodzie (systemowi bliżej do Uniksa, niż do Linuksa).
• jest to system, który pokazał, że Uniksy mogą trafić do „zwykłych użytkowników” („Mac” jest bardzo popularny np. w USA, czy na Wyspach Brytyjskich – w Polsce nadal odstrasza cena, jednak można zobaczyć od kilku lat „modę” na te niezwykle dopracowane komputery).

Jak to się stało, że jest techniczna możliwość instalacji OS X na „domowym” komputerze… System był tworzony z myślą o procesorach PowerPC, która ma mało wspólnego z x86.  W 2005 roku Pan Jobs potwierdził plotki, że system kod został przepisany pod kątem architektury Intel i tym sposobem Power MAC G5 był ostatnim z serii komputerów PowerPC – MAC OS X 10.4 to już Intel. Apple tłumaczyło się wtedy problemami z firmą IBM, która nie potrafiła wyprodukować procesorów, jakie sobie życzyli projektanci.

Komputery te mają zamkniętą architekturę, specyficzne elementy… Kupienie oryginalnego MAC OS X to w Polsce wydatek rzędu 600zł – jednak licencja wyraźnie ma zapis, że nie ma supportu, nie można instalować na innych komputerach, niż „mac”. Nie ma się co dziwić – Jobs zawsze był nastawiony na zarabianie pieniędzy. Dostarczając dopracowane produkty należy za to płacić.

Znaleźli się jednak zapaleńcy, którzy „portują” OS X na komputery domowe.  Zajmuje to dużo hakerskiej pracy (kodowanie, zmiana instalatorów, przepisanie modułów, budowanie paczek włączających np. obsługę urządzeń). Sama instalacja nie jest jednak prosta – a szczególnie patchowanie (np. uruchomienie WiFi, czy karty dźwiękowej), ale wszystko do zrobienia. Postaraj się to opisać „krok po kroku”.

To pierwszcza część poradnika opisującego krok po kroku, jak zainstalować i skonfigurować MAC OSX do działa na netbooku. Cięzko mi na chwilę obecną powiedzieć, czy ten opis się sprawdzi na innych platformach (EEE PC, MSI Wind,  czy NC10). Wiem natomiast, że działa na AA1.

Czynności wymagane przy instalacji, poza pobraniem odpowiednich plików:

• przygotowanie partycji dysku twardego
  (potrzebna 5% czasu),
• podstawowa instalacja,
  (potrzebna 20% czasu),
• konfiguracja
  (potrzebna 75% czasu).

Tak – sama konfiguracja jest długa, jednak warta tego, co można uzyskać. Restartów będzie pewnie z 10 (na koniec je zlicze), ale sprawnie działając można to zrobić w kilka godzin.

Najważniejsze jednak, o czym należy wspomnieć: potrzebny jest napęd DVD. Na chwilę obecną nie potrafię przygotować wersji instalacyjnej z iTAKOSem. Jak ktoś wie, jak to zrobić – proszę o informację (wcześniej proszę sprawdzić, czy metoda działa na dystrybucję, którą za chwilę podam).
Co do napędu – są dwie możliwości:

• zakup zewnętrznego napędu DVD (kosztowana sprawa),
• zakup przejściówki na USB  (USB–>IDE).

Druga opcja wydaje mi się lepsza, ponieważ:

przejściówka daje kilka dodatkowych możłiwości i nie będzie się „marnować” (można podłączyć dodatkowy dysk twardy, czy kopiować dane z dysków 2.5”, lub dysków SATA),

praktycznie w każym „domu informatyka” gdzieś na strychu znajdziemy niepotrzebne DVD, ewentualnie można kupić na Allegro / w komisie  za 10-20zł.

Dystrybucja MAC OS X:  mój opis będzie bazował na 10.5.5 (z aktualizacją do 10.5.6). W „odpowiednich miejscach” należy wyszukać plik ISO:
iATKOS 5i 10.5.5 DVD for Intel in Mac
rozmiar: 2764786B (2.63GB)
Suma kontrolna: MD5 – iATKOS_5i.iso = 7219c67e9d770cab0d9e54dcd275cf4e

Podział na partycje – MAC OS X wymaga (mój opis bazuje na dysku 80GB):

• partycji minimum 8GB (polecam minimum 12GB),
• partycja musi być „Primary” (logiczna nie przejdzie…),
• w czasie instalacji musi być aktywna (lub później będzie trzeba za pomocą fdisk, czy innego „Partition Magic” zmieniać na „Active”).

Jak to rozplanować…
Na chwilę obecną u mnie:

1. na miejsce partycji „Recovery” trafił Linux4 One + SWAP (chociaż nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zostawić partycję Recovery)
2. Partycja NTFS z Windowsem została zmniejszona do ~47GB
3. Partycja dla MAC OSX ~12.5GB
4. Zostawiłem wolne miejsce na dysku dla Windows 7 (8,3GB).

Linuksowy cfdisk pokazuje więc:

• sda5 –> Logical   –> Linux swap  –> 509MB
• sda6 –> Logical   –> Linux ext3   –> 4729MB
• sda2 –> Primary –> NTFS              –>  53800MB
• sda3 –> Primary –> Unknown (AF) –> 12500MB
• …………. Primary –> Free Space      –> 8300MB

Sama instalacja jest możliwa przy zainstalowanych systemach operacyjnych. Ja instalowałem w ten sposób:

za pomocą Partition Magic zmniejszyłem partycję NTFS do 53GB

• utworzyłem w wolnym miejscu partycję „Primary” (~12GB) nie zapominając, aby zmienić jej typ na „Active”.
• Zainstalowałem MAC OS X,
• zainstalowałem Linu4One,
• drobna edycja konfiguracji GRUBa i pojawiła się możliwość uruchamiania trzech systemów operacyjnych (Windows XP, MAC OSX, Linux4One).
• pozostało miejsce na Windows 7 (po instalacji Windows 7 pojawi się pewnie problem z GRUBem, ale na forum już opisałem, jak sobie z tym poradzić, wspomnę także w ostatnim poardniku).

Sama „wstępna” instalacja nie jest zbyt trudna, dla eksperymentatorów podpowiadam już:

• w narzędziach dyskowych należy przygotowaną wcześniej partycję „wyczyścić” (Erase). Dzięki temu pojawi się możliwość jej wyboru przy instalacji,
• koniecznie zaznaczyć w opcjach X86 Patches „PS/2″ (bez tego po uruchomieniu będzie trzeba podłączać zewnętrzną klawiaturę/mysz USB),
• w sterownikach Drivers/Network „Realtek R1000″ – dzięki temu będzie działał Ethernet od pierwszego uruchomienia.
• System nie będzie się chciał uruchomić (będzie się zawieszał) ze względu na złą „intepretację” HT w Atomie270 – należy podać przełącznik cpus=1 (później to zostanie naprawione po instalacji jąda Voodoo, które przyspieszy OS X o jakieś 30%).

Szykujcie więc  wymienione powyżej zasoby, w tym tygodniu ruszamy z OS X:

Linux4One działa na jądrze 2.6.27 (wykonany został pełen restart po instalacji), co można stwierdzić na kilka sposobów, najpewniejszą jest jednak wykonanie polecenia uname -a z linii poleceń (na tym etapie nie chcę jeszcze straszyć początkującego użytkownika „magią czarnego ekranu”). Intefejs użytkownika został podzielony na kilka części:

• menu po lewej stronie

W tej części możemy wybrać jedną z kilku zdefiniowanych opcji, jak konfiguracja systemu, dostęp do pakietów biurowych, gry itp. Wszystko oczywiście można zmienić wg. własnego uznania.

• menu po prawej stronie

Dostęp do dokumentów (wideo, zdjęcia, sieć). W tej części będą się także pojawiać skróty do np. pendrive, czy karty SD wsadzonej do czytnika. Jak widać, jest też dostęp do dysku o nazwie „Acer” (tak się nazywa partycja NTFS, na której jest zainstalowany Windows w tym komputerze.  Przyciski, pod którymi kryją się funkcje restartu/hibernacji/wylogowania są umieszczone po prawej stronie (na dole „Quit…„, na górze ogólnie znany symbol na czerwonym tle). Jak widać, nie zawsze trzeba nacisnąć przycisk „Start”, żeby wyłączyć komputer…

• pasek zadań

Funkcjami bardzo podobny do tego znanego z Windows – zegar, sterowanie głośnością, stan naładowania baterii (na screenach Aspire One pracuje na zasilaniu z akumulatora), stan połączenia sieciowego (tutaj WiFi). Po lewej stronie jest też szybki dostęp do przeglądarki (Firefox w najnowszej wersji). Można go „złapać” i przenieść na sam dół, zgodnie z przyzwyczajeniami z „okienek”.

• część centralna

Tutaj pokazuję się opcje (ikony) z poszczególnych grup w menu (można poklikać, pingwiny nie gryzą…). Wszystko to oczywiście można zmienić, łącznie z przełączeniem do klasycznego „desktopu”.

Od czego zacząć – od wcielenia w życie jednych z ważniejszych słów reklamowych prezesa firmy Sun („dopiero sieć to komputer”). Dla ułatwienia i oszczędzenia zgrzytania zębami przy konfiguracji plików tekstowych z pomocą przychodzi applet „NetworkManager 0.7.0″.  Dostęp do tej aplikacji jest przy zegarze, w pasku zadań:

Kliknięcie lewym klawiszem myszy pokaże (gdy intefejs bezprzewodowy jest włączony…) dostępne sieci WiFi (te, które nie mają ukrytego identyfikatora sieci). W przypadku, gdy sieć ma „schowany” SSID, należy użyć opcji „Connetct to Hidden Wireless Network…”.

Połączenie kablowe wygląda podobnie – w przypadku konfiguracji z DHCP po podpięciu skrętki do gniazda LAN w netbooku sieć jest gotowa do pracy. Dodatkowe opce są dostępne po kliknięciu prawym klawiszem myszy na ikonkę managera połączeń:

Tutaj standardowe elementy pracy z ethernetem, albo WiFi – adres IP, maska sieci, brama domyślna, adresy serwerów DNS.

Mamy już dostęp do sieci, można otworzyć stronę internetową, co dalej… Warto np. wyłączyć automatyczne logowanie użytkownia (domyślnie nie ma pytanie o hasło), czy wykonań aktualizację systemu. W czasie, gdy będzie się wykonywać aktualizacja (do pobrania jest na dzień 14 stycznai 2009 ok. 51MB łatek z repozytoriów Ubuntu), można np. włączyć dość istotną dla wielu osób opcję, czyli komunikatory internetowe.

Zacznijmy od odpowiednika Gadu-Gadu – w przypadku Linuksa najpopularniejszym dla trybu graficznego jech Kadu. (ja korzystam z ekg, jednak dla osoby, która nie ma doświadczenia z konsolą tekstową może to być przeżycie traumatyczne…). Sama instalacja nie powinna przysporzyć problemów, jednak trzeba sięgnąć do wygodnej funkcji repozytoriów.

Linux4One to praktycznie Ubuntu -  Ubuntu czerpie pełną garścią z Debiana. Dawno, dawno temu, kiedy Linuks raczkował, jedyną opcją instalacji programów była żmudna konfiguracja, kompilacja i instalacja programów ze źródeł. Najpierw program trzeba było pobrać (wget nazwa_programu.tar.gz), potem rozpakować  (tar -xzvf), wyedytować konfigurację w „generatorze losowych znaków” edytora tekstowego VI (vi program.conf). Następnie (jak programisa przyłożył się do skryptów kompilatora), program informował, czego mu brakuje do szczęścia (./configure) – a to biblioteki, a to nie może znaleźć ścieżki do jakiegoś programu, a to jądro systemu nie ma dostępnego modułu o niewiele mówiącej nazwie… Przy odrobionie szczęścia (czytaj: wiedzy) po kompilacji i instalacji (make;make install) oprogramowanie było gotowe do użycia… Upierdliwe dla laika.

Ktoś więc wymyślił więc pakiety – to coś więcej, niż np. pliki *exe i *.msi – to cała magia tego rozwiązania. Pakiet (rozszerzenie DEB) to nie tylko prekompilowane programy i automatyka instalacji, łącznie z dodaniem ikon do intefejsu graficznego i restartem odpowiednich usług systemowych. Najważniejsze w pakietach to sprawdzanie zależności. W Windowsie pewnie nie raz się okazało, że przy próbie instalacji jakiegoś programu system zgłaszał, ze np. brakuje mu wirtualnej maszyny Java, albo bibliotek VB (chociaż to już coraz rzadziej się zdarza). W pakiecie takim znajdują się informacje, co jest potrzebne do instalacji (np. że wspomniane Kadu wymaga bibliotek libgkt), dodatko nastąpi sprawdzenie, czy nie będzie konfliktu z innym oprogramowaniem. Świetna sprawa, sprawdza się bardzo dobrze (błędy też się pojawiają, Linuks nie jest doskonały – ale naprawa nie jest trudna…).

Pakiety Ubuntu leżą sobie w tzw. repozytoriach – czyli na serwerach, gdzie są setki tysięcy tych poszczególnych programów (przynajmniej tych zgłoszonych i uznanych za bezpieczne dla systemu operacyjnyego). Niektórych tam nie znajdziemy ze względów na np. poliytykę otwartego oprogramowania (tak też będzie ze Skype, którego będzie trzeba pobrać bezpośrednio ze strony producenta).

Jak wspomniałem, nie chcę jeszcze straszyć linią komend, ale do zarządzania pakietami najlepiej sprawdza się linia poleceń:

• dpkg (np. instalacja pakietu, zarządzanie zainstalowanymi pakietami, etc.). Lista pakietów w systemie: „dpkg -l„

• APT – system zarządzania pakietami. Korzysta z repozytoriów (lista serwerów jest zapisana w etc /apt/sources.list). Podstawowe polecenia:

  • apt-get update -od tej opcji powinno zacząć się pracę z pakietami, to powinnen być odruc). Jest to pobranie z serwerów informacji o aktualnej liście pakietów (wersje),
  • apt-get upgrade – automatyczna aktualizacja systemu, porównywalna opcja z http://windowsupdate.microsoft.com,
  • apt-cache search nazwa_programu/lub funkcja - przeszukanie repozytoriów pod kątem danego programu,
  • apt-cache show nazwa_programu – dokładny opis konkretnego programu, informacje o zależnościach etc.
  • apt-get install nazwa_programu – instalacja programu.
    Przykładowo po wydaniu polecenia apt-get install apache zostanie zainstalowany najpopularniejszy serwer WWW (działanie możemy sprawdzić poprzez adres localhost – http://127.0.0.1).

Programiści Linuksa wiedzą, że użytkownicy jak ognia boją się linii poleceń, więc powstało kilka „nakładek” do zarządzania pakietami:

W zakładce „Administration” znajduje się „Synaptic Package Manager”.

Program nie jest trudny w obsłudze. Wyszukanie odpowiedniego pakietu ułatwi przycisk „Search”, tam należy wpisać „kadu”. Pojawi się kilka pakietów, ja polecam zaznaczyć podstawowy („kadu”), oraz np. kadu-themes (czyli popularne „skórki”).

Instalator nas się zapyta, czy jesteśmy świadomi, że potrzebne będzie pobranie dodatkowych składników – bibliotek:

Możemy przeglądnąć wersję, opis  oprogramowania (odpowiednik: apt-cache show kadu). Jak widać w szczegółach, zostanie zainstalowane 6 pakietów (wybieraliśmy dwa, pozostałe 4 są wymaganie do działania). Pakiety mają łącznie 7,6MB a po instalacji zajmą 25.3MB na dysk – czy Windows tak Was informuje? Nie sądzę…
Pobranie i zainstalowanie pakietów nastąpi po naciśnięciu „Apply”.

Po udanej instalacji skrót do Kadu pojawi się w zakładce „Internet”.

Obsługi Gadu-Gadu nie muszę chyba uczyć.

W przypadku komunikatora Skype sprawa jest bardziej skomplikowana, ponieważ nie ma go w repozytoriach – na szczęście programiści tego popularnego komunikatora nie zapomnieli o użytkownikach Ubuntu, odpowiednią paczkę można znależć na stronie producenta – po przejściu do działu „download” (korzystając z przeglądarki w Linux4One) automatycznie pojawi się sekcja dla Linuksa: nas interesuje paczka dla Ubuntu:

Po pobraniu i „kliknięciu” otworzy się okno informacyjne z przyciskiem instalacji. Ikona Skype także trafi do zakładki „Internet”:

Teraz opcja, od której powinniśmy zacząć: aktualizacja systemu – obok „Synaptic Package Manager” znajduje się „Update Manager”. Mając połączenie z internetem należy nacisnąć przycisk „Check” – z serwerów zostaną pobrane informacje o dostępnych pakietach (odpowiednik: apt-get update), oraz wyświetlone programy, które można uaktualnić (apt-get upgrade):

Do zainstalowania będzie około 51MB, do tego jeszcze instalacja, konfiguracja nowych pakietów:

Z tego właśnie powodu zostawiłem tą operację na koniec – mamy czas, żeby uruchomić komunikator „Kadu” i pochwalić się znajomym, że korzystamy z Linuksa :-)

W następnej części napiszę o konfiguracji GRUBa (menu startowe, gdzie wybierany jest system operacyjny).

Jak się dokładnie przyjrzeć, Windows XP ma bardzo dużo funkcji. Najśmieszniejsi są użytkownicy, którzy przesiedli się kilka tygodni wcześniej na którąś z dystrybucji Linuksa (najczęściej to będzie Ubuntu, czy inna Mandriva, bo sobie z nimi  w miarę radzą) i zaczynają „pluć” na Windows. Wszystko jest dobrze do momentu, jak taka osoba popiera to jakąś wiedzą a nie tylko sieje ferment i rzuca chore frazesy.

Co do samego Windowsa XP – jak wspominałem, nie jest wcale taki prosty. Polecam poczytać grupy dyskusyjne / fora traktujące o certyfikacji MCP. Egzaminu z zarządzania systemem klienckim Windows XP (70-270), potrzebnego do zamknięcia niektórych ścieżek certyfikacyjnych,  boją się sepcjaliści technologii o których przeciętny zjadacz chleba nawet nie słyszał. Na egzaminie poza funkcjami, których nie używa się praktycznie nigdy w warunkach domowych (często także w firmie, jak np. upgrade Windows98/ME/2000 do XP) są rozbudowane pytania dotyczące instalacji nienadzorowanych (sysprep), czy backupu (NTbackup).

Wracając do tematu – Windows XP i Aspire One… Całkiem sprawnie ze sobą się dogadują – można jednak pomóc wprowadzając pewne własne zmiany – ziarnko do ziarnka i możemy zyskać kilka sekund przy uruchomieniu, wydajniejszą współpracę z dyskiem twardym, czy kilkaset (!) MB wolnej pamięci RAM.

Procesy i zajęta pamięć RAM… Po instalacji Windowsa zasypujemy system operacyjny przeróżnymi aplikacjami, które „nam są niezbędne” – Winamp z agentem działającym w tle, klienty P2P,  Java (która co pewien czas sprawdza aktualizacje), antywirusy, defragmentatory… No i tak po pewnym czasie zaczyna się narzekanie, jaki to ten system wolny. Może wypada posprzątać w aplikacjach, lub uruchamiać serwisy wtedy, gdy ich potrzebujemy?

Ktoś może powiedzieć, że są specjalne programy do zarządzania takimi funkcjami – oczywiście, że takie istnieją, jednak:

1. mam całkowitą awersję do takich programów,
2. potrafią one narobić bardo dużo bałaganu,
3. nie wiemy do końca jakie zmiany wykonują w systemie,
4. bazują one na tym, co można zrobić samemu za pomocą zmian w rejestrze i ustawieniach systemowych,
5. patrz – punt 1.

Od czego wypadało by zacząć… Od wyłączenia kilku zbędnych programów, które uruchamiają się automatycznie po starcie systemu. Najlepiej zacząć od przystawki msconfig (Start -> Uruchom… -> msconfig)

Jak widać, jest dużo tego i nawet nie mamy świadomości, że przy starcie np. Allplayer sprawdza aktualizacje (co przyczynia się do spowolnienia bootowania), czy ładują się najprzedziwniejsze rzeczy, które potem mamy przy zegarze systemowym w postaci ikonek, wyskakujących komunikatów i zajętej pamięci.
Jak już zdecydujemy się odznaczyć kilka pozycji, radzę robić to rozważnie – dziwnie brzmiąca nazwa może okazać się potrzebnym składnikiem sterownika i potem np. przestaną nam działać „multimedialne przyciski” klawiatury.

Przed zamknięciem „msconfig” warto jeszcze przyjrzeć się „Location” – dzięki temu wiemy, co uruchamia program (Autostart, rejestr i klucze typu RunOnce, itd.).

Przechodzimy teraz do procesów pracujących w pamięci: ctrl+alt+del, Manager Zadań -> Procesy (druga zakładka). Wyświetlą nam się nazwy uruchomionych procesów (poza tymi,  które programista sprytnie uchronił przed oczami widza – czyli wirusy) i trzy dodatkowe informacje (kto jest „właścicielem” procesu, obciążenie procesora i zużycie pamięci). W opcjach możemy oczywiście dodać kilka „ciekawszych” kolumn, jednak to nam w zupełności wystarczy.

Po posortowaniu wpisów wg.  zużycia pamięci wyłoniło się już kilku kandydatów: Firefox zniknie, jak zamknę przeglądarkę, explorer.exe jest procesem, którego lepiej nie ruszać – zanim „ubijesz” któryś przedziwnie brzmiący „Image Name” to lepiej wpisać jego pełną nazwę w google (bo może się okazać, że ekrn.exe to składnik programu antywiurusowego).

Około 20MB (to i tak nieźle, kiedyś bywało po 30-40MB) zajmuje natomiast DKservice.exe – jest to serwis bardzo dobrego  programu do defragmentacji dysków (Diskeeper). W sytuacji, gdy nie jesteś fetyszystą defragmentacji i Twój komputer w każdej chwili wolnej nie układa skrupulatnie danych na dysku, wypada go DKservice.exe uśpić i wpuszać do pamięci tylko wtedy, gdy porządkujemy dysk (ja to robię co kilka tygodni, czasami co kilka miesięcy…). Tak całkowicie z „innej beczki” – defragmentacja to nie tylko przyspieszenie operacji dyskowych, ale ułatwienie sobie życia w przypadku logicznego uszkodzenia dysku i konieczności odzyskiwania danych…

Popatrzmy w jaki sposób uruchamia się ten serwis – podpowiem, że jest to serwis. Do zarządzania procesami najszybciej można przejść poprzez uruchomienie odpowiedniej przystawki:

Start -> Uruchom… -> services.msc

Wyświetlanie serwisów najlepiej posegregować po statusie, dzięki temu będziemy wiedzieć, które w danej chwili są uruchomione. Pole „Description” opisuje do czego służy dany program, natomiast „Startup type” określa, czy aplikacja startuje automatycznie po uruchomieniu systemu, czy „manualnie” (inny program, lub użytkownik musi ją uruchomić).
Po naciśnięciu prawego klawisza myszy na Diskeeper należy więc przestawić metodę startu na „manualną” – dzięki temu po restarcie DKService.exe nie zobaczy już jako pożeracza zasobów systemowych.

Teraz już tylko wystarczy zatrzymać proces (prawy klawisz myszy i STOP) i ewentualnie uruchomić przy potrzebie użycia Diskeepera:

W opisanym przypadku możemy sobie pozwolić na takie ‘zabawy’, które mimo wszystko zabierają czas – a że człowiek jest z natury leniwy i takich programów może być więcej, można sobie ułatwić życie, ja mam to w następujący sposób: na pulpicie utworzyłem sobie katalog „serwisy”. Tam też do każdej aplikacji mam po dwa skrypty o nazwach typu Diskeeper_start.cmd i Diskeeper_stop.cmd (pliki typu .CMD są bardzo podobne do tych typu .BAT, ale to nie to samo…).
W pliku Diskeeper_start.cmd umieszczony został wpis, który za pomocą funkcji „net stop” zatrzymuje usługę (uwaga: wielkość znaków usługi ma znaczenie – co innego będzie oznaczać net stop „Diskeeper” i net stop „diskeeper”:

@echo off
echo — Stopping Diskeeper service
net stop „Diskeeper”

Poprzez analogię tworzymy batcha, który uruchomi usługę:

@echo off
echo — Starting  Diskeeper service
net start „Diskeeper”

Jak komuś brakuje lecytyny i magnezu (ma obawy, że zapomni o uruchomieniu usługi), lub jest już całkiem leniwy, można utworzyć plik o nazwie np. Diskeeper.cmd, który najpierw uruchomi usługę, a potem wystartuje sam defragmentator:

@echo off
net start „Diskeeper”
ping kopytko > NUL
cd „C:\Program Files\Diskeeper Corporation\Diskeeper\”
start Diskeeper.msc

Drugi przykład dotyczy „VMware Workstation” – środowiska do wirtualizacji systemów. Jak widać, są trzy serwisy, które można zatrzymać do czasu ponownego uruchomienia VM.

net stop „VMware Authorization Service”
net stop „VMware DHCP Service”
net stop „VMware NAT Service”

W zależności od składników z jakich korzystamy może się jeszcze przydać:

net stop „VMware Registration Service”
net stop „VMware Virtual Mount Manager Extended”

Na koniec mała uwaga – warto pamiętać, co „zamraża”. Kilka dni temu musiałem coś „wydrukować” do dokumentu PDF – zacząłem instalację PDFCreator’a. Nie dało się, przedziwne błędy systemowe.  Zacząłem szukać odpowiedników i przy którymś programie (w międzyczasie po pokoju leciały przeróżne… kobiety wyzwolone  i inne takie). W końcu jeden z programów podpowiedział mi, że nie może się skomunikować się ze spoolerem drukarki -  a winna temu była wykonana wcześniej komenda:
net stop „Print Spooler”

Zapraszam do dyskusji na forum.

]]> http://www.aspireone.pl/2008/12/30/windowsxp-pod-kontrola-czesc-1/feed/ 4 http://www.aspireone.pl/2008/12/06/dostosowanie-linpus-lite-do-wlasnych-potrzeb/ http://www.aspireone.pl/2008/12/06/dostosowanie-linpus-lite-do-wlasnych-potrzeb/#comments Sat, 06 Dec 2008 09:48:09 +0000 bachus http://www.aspireone.pl/?p=1205 Aspire One dostarczany jest z systemem operacyjnym Linpus Lite (lub w przypadku dopłacenia znaczącej kwoty z Windows XP Home). Ten pierwszy to dystrybucja Linuksa, przygotowana specjalnie do pracy z Aspire One – według marketingowców start systemu w ok. 15sekund, ale za to dla przeciętnego użytkownika pojawiają się schody, gdy trzeba coś zainstalować, lub nawet zmienić tapetę, czy dostać się do możliwości uruchamiania programów systemowych.

Na temat „tweakingu” Linpus Lite napisano już sporo w przeróżnych poradnikach i na forach.  Tony Smith dla strony Register Hardware zebrał kilka najciekawszych zmian, które ułatwią pracę z tym systemem operacyjnym.

Artykuł zawiera informacje, jak zmienić tło, ikony, jak dodać ‘przezroczystości’ itp. Więcej informacji można znaleźć na stronie: http://www.reghardware.co.uk

Bezpieczeństwo sieci WiFi to temat na inny artykuł – dla nieświadomych tylko podam, że na włamanie się do sieci WEP, której SSID jest ukryty a router dodatkowo filtruje MAC użytkowników (adresy fizyczne) potrzeba 2-3 minuty (nie wspominając o sieciach, które nie są zupełnie zabezpieczone). Brak szlabanu na własną sieć to proszenie się o kłopoty:

• trywialna sprawa, jak zwiększone obciążenie sieci,
• płacimy – czemu ma ktoś kraść nasz sygnał,
• sieci WiFi mogą być wykorzystane do celów niezgodnych z prawem a ślady (adres IP) zostają
  (bankowość internetowa, handel na aukcjach internetowych),
• naruszenie prywatności
  (włamanie do sieci WiFi ułatwia dostęp do danych na komputerze),
• wypada wspomnieć, że korzystanie z czyjegoś sygnału jest przestępstwem.

Niestety, mało osób dwa o ten element infrastruktury w domu/firmie.
Przejdźmy jednak do konkretów – WPA2 (802.11i) to obecnie jedyny słuszny standard w sieciach bezprzewodowych, który utrudni życie potencjalnemu intruzowi (Pierwsze WPA nie jest już takie bezpieczne – korzystanie z matematycznej sztuczki w postaci tablic tęczowych potrafi złamać hasło w kilka sekund!).

Wracając do Windowsa XP… Acer Aspire One standardowo dostarczany jest z pakietem aktualizacji SP3 (jak można przeczytać w specyfikacji SP3 – Microsoft chwali się dodaniem wsparcia dla WPA2). Problem spotkał mnie, jak preinstalowałem znajomemu Windowsa XP z SP2.

Po pełnej instalacji, sprawdzeniu legalności systemu i aktualizacji  zaczęły się schody – nie można podłączyć się do sieci lokalnej (WiFi, zabezpieczone WPA2). Po walce z domowym routerem (sprawdzeniu podanego MAC, logów autoryzacji/autenktykacji) problemem okazał się… Windows XP. Firma Microsoft w swojej genialności nie widzi potrzeby, aby standardowo pobrać podczas ‘WindowsUpdate’ małą (~1MB) łatkę o numerze KB893357. Po instalacji tego dodatku pojawiła się dopiero opcja szyfrowania za pomocą WPA2. Dodam jeszcze, że nie obyło się bez problemów – próba wrzucenia łatki skutkowała konfliktem biblioteki xpsp3res.dll. Nie przemując się za bardzo, zmieniłem nazwę pliku (Windows/system32/xpsp3res_old.dll) – po instalacji KB93357 pojawiła się nowsza wersja tej „DLL’ki”.

Jeszcze jedna, drobna uwaga – pobranie łatki z serwera Microsoftu wymaga legalnego systemu Windows.
Lokalna kopia aktualizacji WindowsXP-KB893357-v2-x86-ENU.exe znajduje się tutaj.

Zapraszam do dyskusji na forum.

Komentarz autora jest w języku Angielskim

Sprzedawane modele pochodzą najczęściej z krajów, gdzie Acer wprowadził swojego netbooka do sprzedaży (Niemcy, Włochy, Irlandia, Wielka Brytania). Należy pamiętać o kilku sprawach:

• czy laptop ma klawiaturę QWERTY (w Niemczech klawiatura jest typu QWERTZ – litera ‘Y’ zamienia się z ‘Z’ – dla osób piszących bezwzrokowo to nie problem, jednak może powodować pewien ‘dyskomfort’);
• w Irlandii i Wielkiej Brytanii jest inny typ wtyczki – należy zastosować przejściówkę, lub dokupić kabel typu ‘koniczynka’ (koszt ok. 4-10zł);
• teoretycznie gwarancja jest międzynarodowa – ale nie chcę przytaczać historii z serwisem Acer Polska (krążą o tym legendy…);
• w przypadku wersji z systemem Windows XP Home – jest on sprzedawany w wersji Anglojęzycznej (lub lokalizowanej dla danego kraju). W przypadku, gdy będziemy chcieli zainstalować wersję PL, kod z naklejki nie będzie pasował! (lokalizacja Windowsa jest kłopotliwa).

Należy też pamiętać, że czasy żelaznej kurtyny minęły 18lat temu i można kupować z zagranicy. W Przypadku zakupu z USA może nas spotać przykra niespodzianka w postaci cła (więc lepiej, jak ktoś ze znajomych przywiezie z wakacji – paczka jest bardzo mała, jak opakowanie z tosterem).

Co do Irlandii i Wielkiej Brytanii – już o tym pisałem nie raz – najlepiej prosić znajomych o przywiezienie. Pudełko z laptopem pod pachą nie będzie liczone nawet od bagażu podręcznego. Ceny:

UK (link) – podstawowy model 227£ (ok. 950zł, więc z przesyłką i nowym przewodem zasilającym powinniśmy się zmieścić w 1000zł).
Irlandia - podstawowy model kosztuje na chwilę obecną 299EU (czyli  podobnie, jak w UK).

Zobaczymy, jakie ceny narzuci polski dystrybutor – na forum potwierdzone już są dostawy na ok.  11 września (oficjalna konferencja prasowa i prezentacja Aspire One zaplanowana jest na 2 września).